3 poezi nga Rrustem Geci

0
2640

FORCA E KRIJIMIT

Poezi nga libri “NUSJA E ERËRAVE”

Kush po na e kthen diellin prapa
kush pa na e kthen ëndrren përmbys
pyesin mëmat, baballarët, gjyshërit
pyet gjaku i zemëruar i të rënëve

Në tëra qytet kolos të kombit tonë
Atdheu na thërret të bashkohemi
jam në kodër të të gjitha vetimave
ku koha rrjedh krejt e pafajshme

Në zemër të vetëdijes së popullit
mbizotëron bashkimi mbi ndarjen
guximi mbi frikën , krenaria mbi
ligësinë, dhe fitorja mbi të gjitha

Nuk ka një gjuhë tjetër perëndie, sa
shqipja jonë, sa gjaku i saj gjuhësor
sa dielli ynë dhe hëna shkëlqimtare
sa ( 4 ) elementet krijuese të natyrës

SOZI ME VETEN

Nëse unë s´do ta dehja veten time
me lexues që poezinë e duan me
shpirt, s´do shkruaja më vargje
vetes do t´i jepja dënim të rëndë

Tumës së Lotit, ku luaja si fëmijë
ai vend tani është i zënë me varre
aty ka disa të rënë të luftës sonë
dhe gropa ende të parregulluara

Poetët jo rrallë frikohen, jo nga
prangat, as nga luftat këtej rrotull
por nga shtirja e prijësëve tanë
dhe shndërrimi tyre n´mashtrues

Njeri, kurrë mos e rrëfe dashurinë
as trishtimin që e ke në zemër
eh, sa gjëra sot i ngjajnë erërave
që koha jonë i hedhë jashtë vetes!..

MALL DASHURIE

Gruaja që erdhi pa trokitur te unë
në shpirt ma ndezi mua një qiri
jam shija e kësaj natyre më tha
dhe flakën e ndezur më la në gji

Ndarja me atë grua që e desha
më la flakë dëshpërimi, zbrazëti
gruaja e asaj mbrëmje ishte e
veçantë, një e lindur për dashuri

Me atë grua unë e treta një natë
ta dëboja s´merrja dot vendim
vetes unë i flisnja me ngadalë
por ajo grua kishte hyrë në mua

Gruas së asaj mbrëmje buzët i
këndonin. Mishi i saj qé i butë
ajo i ngjante një ylli të argjendtë
që vetëm bio e jetës di ta krijojë!..

Rrustem Geci – Dortmund, 2016

LINI NJË KOMENT

Please enter your comment!
Please enter your name here